De tijd telt eenzame stilte
Lege stoelen in vergeeld velours
Vegen voeten aan snaren zonlicht
Gegane schaduw kleedt de vloer

Mijn vrienden lieten mij alleen
In verdichte stilte gekooid
Ze schreven beloftes voor morgen
Het beloofde morgen kwam nooit

Ik moest in lege zeeën zwemmen
Schoolslag varen door de taal
Uit stof van schrijven zwijgen
Uit druppels dauw een nieuw verhaal

Ik sprokkelde stukjes proza
In woorden blauw en grazig groen
Om mijn vrienden te vergeten
En me van hun schaduw te ontdoen.

Ad Nouwens – Schrijversatelier

Laat meer gerelateerde artikelen zien
  • Een vergeten man straalt - portret

    Schrijversatelier: Droomlicht

    Een vergeten man straalt, Nog drie tanden in zijn lach, Bedelend langs het droompad, Ruite…
  • Schrijversatelier: Mijn vroeger - Ad Nouwens - foto van vuur

    Schrijversatelier: Mijn vroeger

    Mijn perkamenten pakhuis opent bevroren Vergeelde schilderijen beroofd van kleur Dwarrelen…
  • Schrijversatelier: Op de fiets - Ad Nouwens - foto van leeg blik

    Schrijversatelier: Op de fiets

    De wind waait in vlagen, draagt mij lichtjes vooruit Laat klinkers dollen met lege blikjes…
Laat meer zien van Het Schrijversatelier

Bekijk ook

Expositie in KunstLoc toont de toewijding binnen de textielkunst

Toewijding wordt meestal omschreven als hart voor de zaak hebben en vooral hard werken. Ma…