De tijd telt eenzame stilte
Lege stoelen in vergeeld velours
Vegen voeten aan snaren zonlicht
Gegane schaduw kleedt de vloer

Mijn vrienden lieten mij alleen
In verdichte stilte gekooid
Ze schreven beloftes voor morgen
Het beloofde morgen kwam nooit

Ik moest in lege zeeën zwemmen
Schoolslag varen door de taal
Uit stof van schrijven zwijgen
Uit druppels dauw een nieuw verhaal

Ik sprokkelde stukjes proza
In woorden blauw en grazig groen
Om mijn vrienden te vergeten
En me van hun schaduw te ontdoen.

Ad Nouwens – Schrijversatelier

Laat meer gerelateerde artikelen zien
  • Schrijversatelier: Dwarsdenker - foto van vrouw die peuter omarmt

    Schrijversatelier: Dwarsdenker

    Ik denk dwarsJouw wit is voor mij zwartVerstand is voor mij hartJa is altijd neeLand is ze…
  • Schrijversatelier: Altijd rebels

    Die rebel was altijd tegen Ik ging er bijna aan onderdoor En bij die stemming 10 tegen 9 S…
  • Schrijversatelier: Dwarsligger

    Theo gaat er niet gauw aan onderdoor Die geeft dan weerstand met veel geknars Hij werkt al…
Laat meer zien van Het Schrijversatelier

Bekijk ook

Theater De Nieuwe Vorst zoekt geen makers, maar krakers

TILBURG – Ook bij de theaters blijven de deuren nog wel even gesloten. Toch zitten z…