Mijn perkamenten pakhuis opent bevroren
Vergeelde schilderijen beroofd van kleur
Dwarrelen in verstoft odeur
En verloren, in eigen duister gesmoren

Vernist door schemering van vergeten tijd
Etsen ontdooide sentimenten mijn ziel
Het porseleinen papier oogt zo fragiel
Het smelten schuurt de dood gewaande strijd

Brandende aanklachten zetelend in schrijn
Tot bitter toon buigt aan geschuurde akkoorden
Ontspringend uit beelden in tranend fontein

De tijd sluipt en neemt gemarmerde woorden
Met haar de stem achter papieren gordijn
En mijn tranen die het vergane verwoorden.

Ad Nouwens – Schrijversatelier

Laat meer gerelateerde artikelen zien
  • Een vergeten man straalt - portret

    Schrijversatelier: Droomlicht

    Een vergeten man straalt, Nog drie tanden in zijn lach, Bedelend langs het droompad, Ruite…
  • Schrijversatelier: Op de fiets - Ad Nouwens - foto van leeg blik

    Schrijversatelier: Op de fiets

    De wind waait in vlagen, draagt mij lichtjes vooruit Laat klinkers dollen met lege blikjes…
  • Schrijversatelier: Alleen - foto sanren zonlicht tussen de wolken

    Schrijversatelier: Alleen

    De tijd telt eenzame stilte Lege stoelen in vergeeld velours Vegen voeten aan snaren zonli…
Laat meer zien van Het Schrijversatelier

Bekijk ook

Expositie in KunstLoc toont de toewijding binnen de textielkunst

Toewijding wordt meestal omschreven als hart voor de zaak hebben en vooral hard werken. Ma…